Like
Jennifer Tee - Womb of Time
Tijdens een wandeling over het domein selecteerde kunstenaar Tee diverse bladeren van bomen die het landschap vandaag mee vormgeven. Sommige soorten uit de historische collectie verdwenen door veranderende klimaatomstandigheden, andere groeiden zo hoog dat hun kruinen buiten bereik raakten. Wat overblijft, is een zorgvuldige momentopname van wat hier en nu nog tastbaar is: bladeren van onder meer de zomerlinde, rode beuk, esdoorn, magnolia, kastanje, beuk en populier.
Van elk blad werd een afdruk gemaakt in baksteen, vervaardigd in de Nederlandse steenfabriek Vogelensangh. Zo nestelt de directe omgeving zich letterlijk in het kunstwerk en wordt het landschap een drager van herinnering.
Het domein draagt een rijke geschiedenis. Charles Vilain XIIII, die het domein in de 19e eeuw beheerde, bracht van zijn internationale reizen bijzondere boomsoorten mee. Zo liet hij zeven rode beuken planten, één voor elk van zijn dochters.
Achter het kasteel bevond zich bovendien jarenlang een geboortecentrum. Nu dit gebouw wordt afgebroken, krijgt die plek via de sculptuur een blijvende herinnering in het landschap. Enkele bakstenen uit de voormalige materniteit worden geïntegreerd in het werk. Met deze sculptuur verbindt Jennifer Tee natuur en erfgoed. Het kunstwerk nodigt bezoekers uit om stil te staan bij wat blijft, wat verdwijnt en wat opnieuw kan beginnen.
De sculptuur is geïnspireerd op haar internationaal gewaardeerde Tampan Tulip-collages. Voor het eerst vertaalt Tee dit motief naar een permanente publieke sculptuur in baksteen.
Centraal staat het ‘womb’-patroon — een vorm die verwijst naar de baarmoeder als plek van ontstaan en bescherming. Boven en onder deze vorm verschijnen twee scheepstevens. In verschillende culturen wordt sterven omschreven als het oversteken van een rivier met een boot. Omdat het werk vlak bij de Maas ligt, krijgt dat beeld hier een bijna fysieke betekenis: een plek tussen geboorte en afscheid.
Van elk blad werd een afdruk gemaakt in baksteen, vervaardigd in de Nederlandse steenfabriek Vogelensangh. Zo nestelt de directe omgeving zich letterlijk in het kunstwerk en wordt het landschap een drager van herinnering.
Het domein draagt een rijke geschiedenis. Charles Vilain XIIII, die het domein in de 19e eeuw beheerde, bracht van zijn internationale reizen bijzondere boomsoorten mee. Zo liet hij zeven rode beuken planten, één voor elk van zijn dochters.
Achter het kasteel bevond zich bovendien jarenlang een geboortecentrum. Nu dit gebouw wordt afgebroken, krijgt die plek via de sculptuur een blijvende herinnering in het landschap. Enkele bakstenen uit de voormalige materniteit worden geïntegreerd in het werk. Met deze sculptuur verbindt Jennifer Tee natuur en erfgoed. Het kunstwerk nodigt bezoekers uit om stil te staan bij wat blijft, wat verdwijnt en wat opnieuw kan beginnen.
De sculptuur is geïnspireerd op haar internationaal gewaardeerde Tampan Tulip-collages. Voor het eerst vertaalt Tee dit motief naar een permanente publieke sculptuur in baksteen.
Centraal staat het ‘womb’-patroon — een vorm die verwijst naar de baarmoeder als plek van ontstaan en bescherming. Boven en onder deze vorm verschijnen twee scheepstevens. In verschillende culturen wordt sterven omschreven als het oversteken van een rivier met een boot. Omdat het werk vlak bij de Maas ligt, krijgt dat beeld hier een bijna fysieke betekenis: een plek tussen geboorte en afscheid.
Like